Comedian William Boeva geeft controleartsen en apothekers een sneer

“Ik heb vijftig procent kans op een kind met dwerggroei. ‘Mensen met een handicap horen geen kinderen te hebben.’ In deze zaal zitten ongetwijfeld mensen die dat denken. Zelf wil ik heel graag kinderen en ik wil dat ze lijken op mij. Het is mijn vlees en bloed. Ik kan ze leren videogamen. Ik kan ze leren hoe een vrouw te versieren en ik kan goed voor ze zorgen.” Dat je kinderen op je lijken, dat is het mooiste compliment dat je als ouder kunt krijgen en we hopen dat zijn kinderen in elk opzicht op hem zullen lijken, want William mag trots zijn op zichzelf, zijn humor en wat hij heeft bereikt.

Op deze website recenseren we enkel luisterboeken en daar willen we ons graag aan houden, maar William Boeva heeft met zijn voorstelling B30VA het publiek zodanig aan het denken gezet dat we graag een uitzondering maken. William is dertig geworden. Dertig. En daarover gaat zijn nieuwe show. Hij voelt aan alles dat hij nu zijn leven echt in handen moet nemen, want het is nog niet te laat!

Apothekers anders bekeken

William steekt de draak met kappers en apothekers. Bij de apotheek weet iedereen meteen welk soort condooms je nodig hebt en dat is nog niet het ergste. Je vraagt een pilletje tegen de hoofdpijn en je krijgt er gratis buikpijn bovenop. Daar komen ze ook weer mooi mee weg, want je hoofdpijn is toch verholpen.

Ook de controledokter van de overheid ontsnapt niet aan kritiek: “Als je geluk had, hielden ze het bij een controle. Als je nog meer geluk had, gaven ze je ook nog tips.” William kreeg als kind te horen dat hij beter schoenmaker zou worden. “Zet hem op een trapje en niemand ziet nog dat hij een dwerg is,” zo luidde het advies. Dan kon hij in Bangladesh samen met al die kleine kindjes schoenen produceren van Nike of Adidas😊. Gelukkig heeft hij toch een ander pad gekozen en daar zijn we enorm blij mee.

Gehandicapten niet vrij van vooroordelen

William zegt al lachend de waarheid: ook over gehandicapten zelf. In de supermarkt bedankte een rolstoelgrebruiker hem, omdat hij opkwam voor mensen met een handicap. Maar die auto’s, zei de man, die altijd op de gehandicaptenplaats geparkeerd staan, daar moest hij eens wat van zeggen. Nu stond er weer zo’n Maserati op de gehandicaptenplaats van iemand die hoogstwaarschijnlijk niet eens een handicap had, want welke gehandicapte rijdt er nu met een Maserati? Die Maserati bleek van William Boeva zelf te zijn. Toen hij dat zei, werd de man rood van schaamte en racete hij met zijn rolwagen al bijna even snel de winkel uit als William met zijn Maserati kon rijden. Zo zie je maar weer dat vooroordelen bij iedereen ingebakken zitten. Je kijkt maar beter uit wat je zegt.

Hij brengt ook een passend eerbetoon aan zijn vader die in oktober overleden is. “Ooit lag ik in het ziekenhuis met een jongen die van zijn vader niet mocht videogamen,” vertelt hij. “Volgens zijn vader maakten videogames hem agressief. Ik vind videogames geweldig, want in het spel kan ik alles wat ik in het echte leven niet kan. Toen de vader van die jongen even wegging om iets te drinken, gaf mijn vader telkens zijn spelconsole aan die jongen, zodat wij twee samen konden videogamen. Die jongen had een spierziekte. Hij kon alleen nog maar met zijn vingers bewegen en hij genoot. Mijn vader hield toen buiten de wacht, zodat zíjn vader hem niet kon betrappen. Zo was mijn vader: altijd gericht op wat mensen voelden, geïnteresseerd in hoe ik dacht.”

William herbeleeft nog vaak die fijne momenten waarop hij met zijn vader videogames speelde. Maar het record van zijn vader wil hij niet breken. Die eer laat hij aan zijn vader. Wat met een lach begon, eindigt met een traan. Aan het einde kreeg hij een daverend applaus en een staande ovatie. “Hij heeft wel veel lawaai bij zich,” hoorden we een zuurpruim achter ons zeggen. Dat was kennelijk die ene sukkel van Vlaams Belang uit Ninove, die mensen met een handicap geen kinderen gunt. William heeft ons diep geraakt en met een gevoel van onbehagen achtergelaten: we vonden het spijtig dat we hem geen hand konden schudden en kijken alvast uit naar zijn volgende show.

Auteur: Ellen Kil

Ik ben met luisterboeken opgegroeid; hoe meer spanning en gruwel, hoe liever. Of het nu gaat om door acteurs voorgelezen verhalen of audiofilms vol geluidseffecten, ik vind het allemaal even boeiend. En wat is er leuker dan zelf een luisterboek te maken? Mijn debuut 'De ultieme smaaktest' ligt meteen ook als luisterverhaal in de rekken. Het maakt deel uit van een groter geheel waaraan ik nog volop aan het schrijven ben. Studies taal- en letterkunde maakten mij tot een weergaloze talenknobbel, allergisch voor taalfouten. Diverse boeken en concerten heb ik gerecenseerd, o.a. voor het KlaraFestival, Brussels Philharmonics, CJP, godeau, De Leeswelp en De Leeswolf. Als eindredacteur bij StampMedia coachte ik een jong redactieteam. Bij Radio 2 schreef ik bindteksten voor presentatoren, deed ik onderzoek naar audiodescriptie, bereidde ik interviews voor en zocht ik nieuws uit diverse invalshoeken. Schrijven zit in mijn bloed. Ik heb al één volledig manuscript geschreven dat nog wacht op een uitgever en aan nieuwe ideeën geen gebrek. De arbeidsmarkt kent voor mij weinig geheimen. Ik deed ervaring op in het onderwijs, bij diverse callcentra en in de verzekeringswereld. Momenteel werk ik als arbeidsbemiddelaar bij VDAB. Mijn werk is mijn passie. Het geeft enorme voldoening het verschil te maken, mensen op de arbeidsmarkt te motiveren en een glimlach op hun gezicht te toveren. Graag help ik werkzoekenden met sollicitatietips of een opleiding op maat. Ik heb fantastische collega's en wat is er mooier dan een job die mij ook nog eens tijd en ruimte geeft om te schrijven? Alles op deze website is van eigen makelij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: