Het laatste oordeel

Ik ben Ellen Kil, ik ben blind en vaak hoor ik mensen zeggen: “Och arme.” Maar ik ben helemaal niet och arme. Ik word overal gebracht en gehaald, ik moet me niets aantrekken van de stress in het verkeer en ik krijg zelfs assistentie op de trein. Winkelen met een witte stok? U moet het zelf maar eens proberen. U krijgt een gouden glimlach, een personal shopper en soms zelfs voorrang aan de kassa. Ik ben altijd al het lievelingetje van de klas geweest. Het is door mij dat uw kind geen aandacht krijgt op school, dat de treinen zo veel vertraging maken, dat u zo lang moet wachten in de rij…

De wetenschap maakt het mogelijk dat er geen blinde kinderen meer geboren worden en ik kan ze geen ongelijk geven. Het komt de maatschappij ten goede en ook de levenskwaliteit van het kind. Want wat is het leven saai als je het afval op straat niet ziet en alleen naakte schoonheid kan voelen. Ik stel voor dat we de radio misschien ook maar beter afschaffen, want radio kan je ook niet zien.

Natuurlijk ben ik voor genetische selectie. Ik vind dat ze nog veel strenger zouden moeten selecteren. Ik zou bijvoorbeeld kiezen voor een wereld zonder vrouwen. Er zouden veel minder doden vallen in het verkeer. “L’homme est un roseau pensant,» zei Blaise Pascal destijds. En Jules Renard voegde er later aan toe: «Et la femme est un roseau dépensant.» Het leven zou in elk geval goedkoper zijn.

Prostaatkanker komt vooral voor bij mannen. Zouden we daarom niet beter alle jongetjes aborteren? We willen toch allemaal een betere planeet. Zou er de planeet er niet beter aan toe zijn zonder mannen? Geen machogedrag, geen granaatexplosies meer, de gevangenissen zouden leeglopen.

Selectiecriteria voor ons nageslacht? Wie gaat die criteria dan opstellen? U, ik, of laten we dat aan een dictator? Zeker, er zijn al veel regimes voor gekend, ook hier in Europa. Het Naziregime van Hitler, de eenkindpolitiek in China: voorbeelden die we natuurlijk kunnen volgen. Zo werden er in China minder kinderen geboren in 1966, want 1966 was het jaar van het vuurpaard en niemand wilde een vuurpaard. Hitler was ook een vuurpaard, dus werden er meer abortussen uitgevoerd dan ooit. Maar niemand mocht het weten, dus gingen ze ’s nachts op pad om hun doodgeboren kind in het veld te begraven. Je moest eens weten hoe het daar uitzag bij volle maan. Maar dit jaar is een vruchtbaar jaar. Dit jaar werden er veel meer kinderen geboren, want 2022 is het jaar van de tijger, het jaar van Leonardo DiCaprio. Iedereen wil natuurlijk een kind dat lijkt op Leonardo DiCaprio: massa’s bewonderaars, vrouwelijk schoon verzekerd. Dan heeft de papa er toch ook nog iets aan.

Ik denk niet dat blinde mensen het probleem zijn. Mensen die politici worden, dat is pas een probleem. Of mensen die dom zijn. Die zou ik er als eerste uithalen, o.a. mensen die vooroordelen hebben over blinden. Of mensen die niet willen werken, want daar horen wij niet bij, omdat we ons des te meer moeten bewijzen. Of mensen die zeggen met een Limburgs accent: “Je wil toch het beste voor je kind?” Ik hoop niet dat mijn kinderen met zulk een accent moeten opgroeien. Dat is gewoon vragen om gepest te worden. Vindt u het niet meer grappig? Pech dan. Humor is een hellend vlak, dus dan hellen we door en mensen met slechte humor, oeps… Een wereld zonder Geert Hosten.

U schildert blindheid af als een nadeel, maar wij hebben geen auto en dat is juist beter voor het klimaat. Wij veroorzaken geen files. Door ons geen doden in het verkeer. Wij ‘zien’ geen mensen en dat is juist goed. Wij gaan niet af op huidskleur, wij veroordelen niet op uiterlijk. Ik zou zelfs verliefd kunnen worden op u! Wij zijn de toekomst, wij zijn het meest woke op aard. Is het niet beter om daarin mee te gaan? Wat zou de literatuur zijn zonder de Ilias en de Odyssee van Homerus of zonder de wijze woorden van Tiresias? Zou het niet spijtig zijn als we nooit de muziek van Stevie Wonder zouden kennen of van Ray Charles? Andrea Bocelli, daar kan Helmut Lotti toch niet aan tippen?

“Oh, jij bent blind, jij moet toch ongelukkig zijn.” Nee. Ik ben zeer tevreden over de wereld zoals ik hem zie en over de kansen die ik gekregen heb: kansen waarvoor mijn ouders hebben moeten vechten, kansen die niet ieder kind gekregen heeft en nee, dat is niet vanzelfsprekend geweest.

Maar kinderen opvoeden is en blijft een lastig karwei. Ga maar eens kijken aan het zwembad:
               “Die shampoo prikt in mijn ogen.”
               “Stel je niet zo aan en geef die zak eens aan mij.”
               “Welke zak? Je bent zelf een zak! Oh, die zak.”
               Ik ben blij dat ik zelf geen kinderen heb en voor alle ouders die hun kinderen liever kwijt dan rijk zijn, heb ik alvast een gouden raad: beter een condoom op zak dan een kleine op je dak. Blijf naar het zwembad gaan, maar leer ze gewoon niet zwemmen. Denk aan het milieu, denk aan de haaien.

Een wereld zonder kinderen, een planeet zonder de mens? De aarde zou herademen. Het land zou naar bloemen geuren, de zon zou haar meest stralende glimlach werpen over de zee. Overal hoorde je vogeltjes fluiten, nergens viel nog een bom en God keek toe en Hij zag dat het goed was.