Tante Cathérine

Daar zitten we weer, naar jaarlijkse gewoonte. Mijn moeder heeft de hele dag in de keuken gestaan en snijdt de taart al aan. Zelfgebakken appelcake, rijsttaart of bananentaart. Lekker gemakkelijk, op plastic bordjes, geen afwas. Tante Cathérine snuift alsof mijn moeder een doodzonde begaat:

“Weet je niet hoe slecht dat is voor het milieu? Al dat plastic?”

We hebben ons allemaal de naad uit de mouw gewerkt om iets lekkers op tafel te toveren. Maar tante Cathérine heeft niets meegebracht. Geen haan die ernaar kraait. Ze kan met moeite haar huis afbetalen. Gezellig samen zijn. Begrip. Daar draait het om met Kerst. Ze is al depressief. Haar nu niet nog depressiever maken. Genieten, gewoon genieten. Taart opscheppen en aanvallen. Als Bourgondiërs. De opmerkingen van tante Cathérine zo veel mogelijk negeren. We weten allemaal dat de productie van plastic nu niet bepaald een gunstig effect heeft op het milieu, maar het is feest.

“Ik heb het onze Klara gisteren nog gezegd”, gaat Cathérine door. “Al dat plastic. Ze moesten het verbieden. Weet je hoe dat gemaakt wordt? Hoeveel water daaraan verspild wordt? Hoe…”

Iedereen prijst de kookkunst van mijn moeder. Van tante Cathérine geen lovend woord.

“Jullie wonen toch echt in een chic huis. En zo ordelijk.”

De kruimels vliegen. Ruw verschuift ze haar stoel in een poging het nieuwe parket te bekrassen.

“Zo’n groot huis. De rijken worden rijker, de armen alsmaar armer. Niet eerlijk.”

Oma probeert het over een andere boeg te gooien. De nieuwjaarsbrieven worden gelezen, cadeaus geopend, zoenen en gelukwensen uitgewisseld. Zenuwachtige stemmen. Luid applaus.

“Wat krijg ik, hè ma? Ik heb dat geld nu nodig. Waarom krijg ik niet nu al een deel van de erfenis?”

“Cathérine, als we jou geld geven, dan alle kinderen. Dat kan niet.”

“Ik doe tenminste zinvol werk. Ik help de vluchtelingen in Calais. Jullie doen niets.”

“Weet je wat wij doen? Wij werken, zodat jij met je uitkering die vluchtelingen kunt helpen.”

Iedereen knikt en mompelt instemmend. Boze woorden komen los.

“Wat doe jij daar eigenlijk, nu concreet en hoelang al? Een jaar? Ben je daarom beter dan wij?”

Tante Cathérine kijkt ons vernietigend aan. Na alle pogingen is het haar eindelijk gelukt: ruzie.

“Jullie kunnen werk vinden. Wees blij. Ik…”

“Jij hebt al honderd jobs aangeboden gekregen. Je was overal na twee dagen ziek.”

“Ik ben echt ziek. Van jullie. Ik heb niet eens een diploma. Ik…”

“Omdat je nooit naar de les ging. Zelfs in het tweedekansonderwijs niet.”

“Ja, weet je hoeveel inspanning dat mij heeft gekost? Niet iedereen is zo slim als jij.”

“Ik heb dag en nacht gestudeerd. Hoelang ik onderweg ben van en naar mijn werk! Vier uur.”

Allemaal zijn we uitgefeest. Ik pak mijn jas en keer terug naar mijn knus, warm appartement. Mijn stekje. Notabene veel kleiner dan het hare. Zij die in haar hele leven nooit gewerkt heeft en leeft van een uitkering alleen. Mij niet gelaten, maar waarom gunt ze mij het daglicht niet?

Auteur: Ellen Kil

Ik ben met luisterboeken opgegroeid; hoe meer spanning en gruwel, hoe liever. Of het nu gaat om door acteurs voorgelezen verhalen of audiofilms vol geluidseffecten, ik vind het allemaal even boeiend. En wat is er leuker dan zelf een luisterboek te maken? Mijn debuut 'De ultieme smaaktest' ligt meteen ook als luisterverhaal in de rekken. Het maakt deel uit van een groter geheel waaraan ik nog volop aan het schrijven ben. Studies taal- en letterkunde maakten mij tot een weergaloze talenknobbel, allergisch voor taalfouten. Diverse boeken en concerten heb ik gerecenseerd, o.a. voor het KlaraFestival, Brussels Philharmonics, CJP, godeau, De Leeswelp en De Leeswolf. Als eindredacteur bij StampMedia coachte ik een jong redactieteam. Bij Radio 2 schreef ik bindteksten voor presentatoren, deed ik onderzoek naar audiodescriptie, bereidde ik interviews voor en zocht ik nieuws uit diverse invalshoeken. Schrijven zit in mijn bloed. Ik heb al één volledig manuscript geschreven dat nog wacht op een uitgever en aan nieuwe ideeën geen gebrek. De arbeidsmarkt kent voor mij weinig geheimen. Ik deed ervaring op in het onderwijs, bij diverse callcentra en in de verzekeringswereld. Momenteel werk ik als arbeidsbemiddelaar bij VDAB. Mijn werk is mijn passie. Het geeft enorme voldoening het verschil te maken, mensen op de arbeidsmarkt te motiveren en een glimlach op hun gezicht te toveren. Graag help ik werkzoekenden met sollicitatietips of een opleiding op maat. Ik heb fantastische collega's en wat is er mooier dan een job die mij ook nog eens tijd en ruimte geeft om te schrijven? Alles op deze website is van eigen makelij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: