Stationsroman voor pubers bulkt van clichés

“Het leven als mama van vier is vermoeiend, vol verrassingen, een uitdaging maar vooral… genieten!” las ik onlangs op een blog. Maar in De Olijke Tweeling is verliefd lijkt het moederschap eerder een helse nachtmerrie, zonder ook maar één seconde rust!

 

Iedereen kent Arja Peters wel, de schrijfster van de Olijke Tweeling-serie. Dit nieuwe boek, echter, staat op naam van Marion van de Coolwijk. Ze schreef meer dan 200 boeken, vooral voor meisjes, waaronder de serie MZZL-meiden en al zeven boeken over de Olijke Tweeling. Haar meeste boeken behandelen maatschappelijke thema’s als dyslexie, bijbaantjes en vriendschap. Maar in De Olijke Tweeling is verliefd zijn wijze lessen ver te zoeken.

 

Als familie Bongers op reis vertrekt, barst al meteen de hel los: de bagage past niet in de auto. Wat nu? Wie moet thuis blijven? Na wat gepuzzel kan iedereen toch mee met heel zijn hebben en houden: meneer en mevrouw Bongers, de tweeling Ellis en Thelma, hun twee tweelingbroertjes en zelfs de hond Spikkel!

 

Aan zee beleven Ellis en Thelma hun zoveelste avontuur: een erg vreemde jongen trekt hen aan en probeert hen beiden te veroveren. Na een dag vol jaloezie en ruzie, biechten de zusjes hun geheim aan elkaar op. Ze besluiten de versierder links te laten liggen, maar als er ineens twee identieke hartenbrekers opduiken, dringt de waarheid tot hen door: Arnt en Berend zijn tweelingbroers, net als zijzelf tweelingzussen zijn. Voor de lezer erg voorspelbaar, voor de zusjes de verrassing van hun leven en de start van een romantische vakantie!

 

Meer dan vakantiepret, kitscherige romantiek en puberale zusterliefde heeft deze roman niet te bieden. Enkel een paardendiefstal en een verdrinkingsscène zorgen voor wat spanning. Maar nergens neemt de tweeling zelf initiatief. Het boek bulkt van vrouwonvriendelijke stereotypes: bij gevaar bidden en smeken Ellis en Thelma om hulp, terwijl de jongens als reddende engel optreden. Arnt en Berend gedragen zich zo stoer en arrogant dat je amper begrijpt waarom de meisjes zich laten imponeren. Bovendien strookt de verhaallijn niet met de realiteit: een paardendief krijgt hooguit een paar dagen gevangenisstraf, zeker geen “jaren”!

 

Elke handeling beschrijft van de Coolwijk van naaldje tot draadje, wat het verhaaltempo aanzienlijk vertraagt. Je moet lezen op welk schab de zusjes welk kledingstuk deponeren of dat er ‘geen’ kwallen in de zee zwemmen: overtollige informatie die de lezer allesbehalve interesseert. Bloemige adjectieven, melige koosnaampjes, betuttelende verkleinwoorden en het ontelbare “ik vind je leuk” werken je hoe langer hoe meer op de zenuwen. Veel jongens- en meisjesharten zullen smelten van zoveel uitgesponnen romantiek met slow-motion-beelden, maar als je houdt van diepgang, laat dit verhaal vol flauwe grapjes je koud.

 

Een dikke pluim voor theateractrice Beatrice van der Poel, die deze stationsroman met passie vertelt! Je blijft hangen aan haar wat rafelige, erotische stem: indringend vertolkt ze de emoties van Ellis en Thelma. Met uitbundige lachsalvo’s en hartverscheurend gehuil portretteert ze de meiden als kippen zonder kop, waardoor hun puberaal gedrag nog meer in de spotlights staat. Ook de arrogante toon van Arnt en Berend klinkt duidelijk door in haar stem. Terecht bereikte ze de shortlist met De bewoonde wereld van Nicci French, een thriller van formaat. Hoe saai ook, van der Poel weet elk boek mooi te kleuren, zodat je het toch met plezier uitleest!