Blinde kinderen zouden niet geboren mogen zijn

Blinde kinderen zouden niet geboren mogen zijn. Als je nu kan voorkomen dat je kind blind is, dan is dat toch een goede zaak? Maar het protest groeit. Je mag de mens niet genetisch modificeren, piepen ze. Ze hebben allemaal makkelijk praten, tot ze zelf een kind op de wereld moeten zetten dat iets mankeert. Dan schreeuwen ze allemaal over onrecht en kansloosheid. Dan roepen ze dat er iets gedaan moet worden, dat ík er iets aan moet doen, maar ik kan niet helpen. Het is al veel te laat! Mijn oplossing is simpel. Laat die kinderen gewoon het daglicht niet zien. Uiteindelijk zijn het in een prenataal stadium maar embryo’s, geen levende wezens. Een eicel gekruist met een zaadcel. Een combinatie uit duizenden, waarvan er evengoed duizend anderen hadden kunnen zijn. De sterkste overwint. Zo gaat dat ook in de vrije natuur. Waarom zou je de natuur niet een handje helpen? Maar nee. Ze willen blinde kinderen, mismaakte kinderen. Wat voor mensen zijn dat eigenlijk? Welke ouder wil nu niet het beste voor zijn kind? Blinde kinderen maken. Nu, dat noem ík pas echt mishandeling. Niet alleen fysisch, maar ook psychisch. Dus ik herhaal, tot de mensen het eindelijk zullen inzien: blinde kinderen zouden beter dood kunnen zijn. Een blind kind kost de Belgische staat gemiddeld honderdduizend euro aan hulpmiddelen: witte stokken, brailleleesregels, inkomensvervangende tegemoetkomingen, cursusmateriaal in braille. Dat werkt niet en kost alleen maar geld. Wij moeten besparen, besparen en nog eens besparen. Er zijn al te veel zorgbehoevenden in dit land.

 

Het beste zou natuurlijk zijn dat je ze in de baarmoeder al kon behandelen, maar dat kan helaas nog niet. Voor of tijdens een zwangerschap kunnen we wel al analyses maken. Wij kunnen een zwangerschap onderbreken op een volkomen wettelijke manier. Er worden al zwangerschappen onderbroken op dit moment. Als ouder heeft een blind kind een enorme impact op het leven. Wij kunnen helpen ervoor te zorgen dat er geen blinde kinderen meer zijn. Maar wat doen die imbecielen? Ze laten zich niet eens testen. Zelfs als ze zelf al blind zijn. Ze klagen en zagen over mij, mijn onderzoek, mijn levenswerk. Ik kan er simpelweg niet bij! Ze mogen hun kinderen houden en dan nog is het niet goed genoeg! In dit land is alles mogelijk, is alles een vrije keuze. Van de huisarts hoeft het allemaal niet. Slechts negentig procent heeft DNA afgestaan. Als ook die overige tien procent een beetje zou meewerken, zouden er geen blinde kinderen meer zijn. Blinde kinderen zouden niet geboren mogen zijn. Nee, echt. Beter niet. In wat voor land leven wij!