Gebakken verfbomluchten

Mijn beste Stanny

Hoe durf je! Mij wijsmaken dat je corona hebt om dan in Frankrijk te gaan feesten! Drie maanden aan een stuk dan nog wel, terwijl de overheid iedereen verplicht om thuis te blijven, hier in eigen land! Je vraagt je af hoe ik dat weet? Ik heb naar je vrouw gebeld. Ik was zo ongerust dat ik dat deed. De telefoon trilde in mijn hand. Ze was trouwens heel vriendelijk, je vrouw, veel vriendelijker dan ik ooit nog zal zijn voor jou. Ook al ben ik haar rivaal, zij speelt tenminste geen dubbel spel. Ook zij heeft genoeg van jou. Blijkbaar heb je haar een hersenschudding geslagen. Van haar mag je daar in Frankrijk creperen, ver van haar kinderen, ver van iedereen. Een mooie begrafenis en een mooie erfenis dankzij al die royalty’s, dat is waar ze naar uitkijkt.

Was het zo moeilijk een afwezigheidsmelding in te stellen, een teken van leven? Geen internet in de Provence? Maak dat de kat wijs of is je kat ook al dood misschien? Er zijn verdomme mensen die echt ziek zijn. Mijn moeder: ze is hartpatiënt zoals je weet. Mijn vader: hij werkt in de zorg, kreeg corona en vocht drie weken voor zijn leven aan de beademing, gewoon door er voor anderen te zijn. Nee, dat laatste is verzonnen. Dat geef ik toe. Ik ben tenminste zo eerlijk. Ik rijd tenminste geen honderden kilometers met één of ander vals motief. Ik werk tenminste niet op ieders gemoed. Ik maak tenminste geen misbruik van andermans vertrouwen, die blinde naïviteit, telkens weer.

Elke dag heb ik op internet gekeken. Elke dag heb ik de kranten gecheckt. Elke dag vreesde ik dat je dood was. Had je er plezier in dat ik je zou missen? Had je er plezier in dat je mij ook nog eens mijn woede kon ontnemen met een schijnbaar geldig excuus? Had je er plezier in dat ik de goden zou smeken om genezing, om beterschap? Was het een verkwikkend idee dat ik niet meer zou slapen, niet meer zou eten, me niet meer zou kunnen concentreren op mijn werk? Lachte je me diep vanbinnen uit, omdat ik op mijn knieën zou gaan voor nog een laatste groet? Fleurde je op bij de gedachte dat ik zelfs gesloten winkels zou afschuimen en winkeliers zou smeken om nog een laatste cadeau voor jou? Dat ik de boeken die je hebt ingesproken, nog eens zou zoenen in de kast, wond die gedachte je op? Vond je het prettig, al die bezorgde mailtjes elke dag? Wat deed je met de berichtjes die ik stuurde om je somberheid te verdrijven? Zijn ze in de spam beland of wilde je nog eens lezen hoe mooi het was met jou te reizen in mijn hoofd? Vond je het een eer dat ik alle radiostations zou aanschrijven om jou nog een laatste keer in de bloemetjes te zetten? Had je er plezier in dat mijn verhaal vlak en doods zou klinken zonder jouw stem, dat de kleur uit elk woord zou wegtrekken, dat mijn trots zou verbleken? Vond je het fijn dat elke letter mij te veel energie zou kosten, dat ik me constant zou afvragen: hoe is het nu met hem, zo alleen in dat ziekenhuis? Hoe zou Ella zich voelen? Dat heb jij je geen seconde afgevraagd.

Welnu, ik heb geen traan om je gelaten na dat telefoontje met je vrouw. Had je gehoopt dat ik zou huilen? Denk je nu echt dat ik ineens blij ben te weten dat je nog leeft, dat het weer zal worden zoals vroeger, dat je na al die maanden van stilte hier doodleuk kan aanbellen, geen vuiltje aan de lucht? Denk je nu echt dat ik die rokersadem zal missen, die stinkende zweetlucht als je uit de auto stapt? Dacht je nu echt dat ik weer lekker voor je zou koken en een fles pastis zou opentrekken zoals in lang vervlogen tijden? Blijf maar dromen dat ik nog steeds aan je lippen hang, dat ik zal smeken om een handtekening voor mijn petekind, dat ik je verwen met je favoriete striptease-act. Ik heb je boeken kapot geknipt en je gedichten in de fik gestoken. Je hoeveelste minnares ben ik al? Hoe clandestien onze verhouding ook is, er zijn nog altijd regels, wederzijds respect.

Ik zie je al denken: Ella is toch zo eenzaam. Ella wacht al haar hele, zielige leventje op mij. Ella heeft toch geen vrienden, geen hoger doel, niet eens een hond. Dat heb je fout gedacht, vriend, helemaal fout. Buiten schijnt de zon. Buiten lacht de lente. Het leven lacht mij toe, ook zonder jou. Je mag stikken in Frankrijk, wat mij betreft. Blijf maar dromen dat de regels voor iedereen gelden behalve voor jou. Denk je nu echt dat ik zal zeggen: “Goed bezig? Want jij bent een ster?” Denk je nu echt dat ik je weer zal ophemelen, dat ik je zal wekken uit die misselijkmakende lethargie? Kortademig, depressief? Je doet alleen maar alsof om weer eens te horen hoe goed je wel niet bent. Wat heb je in feite bereikt? Gewoon wat verhalen aflezen, niet eens zelf geschreven, dat kunnen de meeste kinderen al in de lagere school! Een blad papier zonder harde kaft is je te min. Oh, sorry. Dat was ik al vergeten: je hebt natuurlijk een stevige kaft nodig, omdat je zelf maar een slappe lul bent. Weet je waarom je het bij de radio hebt gemaakt? Omdat je voor niemand concurrentie vormt, omdat je te lelijk bent voor op tv. Ik heb de media trouwens getipt over wie jij echt bent. Eens benieuwd wie je nog zal vragen voor een interview. Je bent niet meer dan een oudbakken Never Come Back Street Boy. Jij met je verfbomluchten, een omhooggevallen poëet, ja, dat ben jij! Een vogel die omhoog kan schijten, maakt dat een verschil? Van mij mogen ze ontploffen, die verfbomluchten. Laat de vlokken maar uit elkaar spatten tot er niets overblijft dan as. Hoe sneller, hoe liever. Hoe zieliger, hoe beter. Ik lees zelfs geen tekst op je begrafenis. Je bent niet ziek. Je bent alleen ziekelijk manipulatief. Al maanden heb ik afscheid genomen. In mijn hoofd ben je al dood.

Laat me los. Ga maar weer lopen. Zie je dan niet hoe ik lijd? Zie je dan niet dat ik mijn ogen sluit, dat ik weg wil naar een land waar jij niet bent? Is je eigen leven niet interessant genoeg? Waarom moet je na maanden stilte weer wroeten in mijn aarde, de wereld overhoophalen die ik voor mezelf met zo veel zorg heb opgebouwd? Mijn leven is een ketting vol losse schakels. Waarom moet je hem per se terug aan elkaar knopen? Waarom mag de ketting niet gewoon stuk blijven zoals nu? Ik wilde loslaten, jij zocht een brug. Telkens weer, om dan weer los te laten, meedogenloos, zonder spijt. Waarom trek je de deur weer open net nu ik ze heb dichtgedaan? Waarom verstik je mij, net nu ik ruimte nodig heb? Waag het niet te roeren in de pot die ik zorgvuldig heb gesloten. Begin weer geen problemen op te rakelen die voor mij al lang geen problemen meer zijn. Laat me ademen. Zwijg over die verfbomluchten. Ik voel alleen het branden van een bom die is ontploft.

Jij met je zielige verzinsels van: “Ik heb zelfs geen huis, want het appartement staat op naam van mijn vrouw.” “Ik krijg van niemand erkenning voor mijn werk.” “Ik zie mijn kleinkinderen niet meer.” Arme stakker. Als het allemaal al waar is, durf ik wedden dat ze je liefst van al zien wegrotten in een gouden kist. Ik haat die rugzak vol leugens! Mijn schouders zijn te frêle om nog meer van die onzin te dragen. Ik haat je met je verfbomluchten! Ik haat je met je stomme poëzie, niet eens rijp voor publicatie, dat romantisch gezemel van: “Het komt allemaal wel weer goed.” Doe het licht maar uit. Laat me de lente aan flarden scheuren, de vogels uit hun nesten gooien, de knopjes van de bomen knakken, een steen gooien door het glas. Laat me de vissen voederen met punaises, de tekening versnipperen die een kind heeft ingekleurd, een broodmes in de tafel steken. Ik wil je lieve vingers breken, je voelen tegenstribbelen, je horen snikken, je kleinkinderen omverrijden, zodat je ze in het echt ook niet meer ziet.

Laat me vrij!
Laat me lopen.
Laat de dingen maar de dingen zijn.
Anders ga ik…
Ga ik…
Kapot…
Dood…

Een naald…
Niets meer voelen…
Niet meer jij…

Geef me pillen…
Landen, stranden…
Herinneringen, een lied…
Een schommel…
Als kind was het oké

Verdoof me, maak me doof
voor de stomme spotjes op de radio…
voor goede doelen op papier…
Weg, huisje, tuintje, boompje…
Weg, alles wat moet, moet, moet!
Nooitniet
Nooitnietmeer!

Nog meer pillen…
Dan ga ik…
Ga ik…
Dood…

Op reis…
Ver van jou…
Naar de zon…
De lente, een graf…
Rozengeur en maneschijn…😊
Een nieuwe stem, een ander verhaal.

Auteur: Ellen Kil

Ik ben met luisterboeken opgegroeid; hoe meer spanning en gruwel, hoe liever. Of het nu gaat om door acteurs voorgelezen verhalen of audiofilms vol geluidseffecten, ik vind het allemaal even boeiend. En wat is er leuker dan zelf een luisterboek te maken? Mijn debuut 'De ultieme smaaktest' ligt meteen ook als luisterverhaal in de rekken. Het maakt deel uit van een groter geheel waaraan ik nog volop aan het schrijven ben. Studies taal- en letterkunde maakten mij tot een weergaloze talenknobbel, allergisch voor taalfouten. Diverse boeken en concerten heb ik gerecenseerd, o.a. voor het KlaraFestival, Brussels Philharmonics, CJP, godeau, De Leeswelp en De Leeswolf. Als eindredacteur bij StampMedia coachte ik een jong redactieteam. Bij Radio 2 schreef ik bindteksten voor presentatoren, deed ik onderzoek naar audiodescriptie, bereidde ik interviews voor en zocht ik nieuws uit diverse invalshoeken. Schrijven zit in mijn bloed. Ik heb al één volledig manuscript geschreven dat nog wacht op een uitgever en aan nieuwe ideeën geen gebrek. De arbeidsmarkt kent voor mij weinig geheimen. Ik deed ervaring op in het onderwijs, bij diverse callcentra en in de verzekeringswereld. Momenteel werk ik als arbeidsbemiddelaar bij VDAB. Mijn werk is mijn passie. Het geeft enorme voldoening het verschil te maken, mensen op de arbeidsmarkt te motiveren en een glimlach op hun gezicht te toveren. Graag help ik werkzoekenden met sollicitatietips of een opleiding op maat. Ik heb fantastische collega's en wat is er mooier dan een job die mij ook nog eens tijd en ruimte geeft om te schrijven? Alles op deze website is van eigen makelij.

4 gedachten over “Gebakken verfbomluchten”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s