Tsundoku

De helaasheid der dingen: helaas nog niet gelezen. Het verdriet van België: ik word al verdrietig als ik die titel nog maar zie. Dostojevski: veel te dik. Van aardbei tot zweepje: wat mannen en vrouwen moeten weten. Ik heb geen zweep nodig om mijn vrouw te slaan. Tenminste, nu nog niet. De Playboy? Ja, die lees ik natuurlijk wel zonder dat zij het ziet, want dat is typisch iets voor het plebs, vindt zij. Een boek dient om te imponeren. Dat is hoe ik erover denk. Laat het lezen maar over aan anderen.

Zij leest wel terwijl ik werk, zoals het een vrouw aan de haard betaamt. Telkens vraag ik haar – schijnbaar geïnteresseerd – waarover het gaat. Zij de inhoud, ik de centen. Dat is toch een mooi compromis?

Elke week breng ik een dik pak boeken voor haar mee: “Lieve schat,” zeg ik dan, als ik thuiskom van zakenreis, “een cadeautje. Speciaal voor jou. Ik lees hem later wel, als jij klaar bent.”
               Ze denkt dat zij altijd als eerste aan de beurt mag, dat al het nieuws meteen in haar handen glijdt, dat ik zo attent ben om eerst haar honger te stillen. Ze moest eens weten hoe ik haar gebruik, misbruik, om te tonen hoe slim ik ben.

Op een dag ontmoet ik Dimitri Verhulst in de Rotary Club. Hij geeft een lezing over De helaasheid der dingen. De opbrengst gaat naar het Kinderkankerfonds. Ik kijk discreet op mijn horloge, knikkebol en val in slaap. Hoe kan je je nu op zo’n man concentreren! Hij ziet er sjofel uit, typisch een auteur. Hij hoort niet bij ons soort mensen. Om mijn vrouw te plezieren vraag ik na afloop een handtekening.
               “U hebt dat fantastisch bedacht,” zeg ik honderduit: “Dat scenario: hoe een man ontwaakt als een insect. De consternatie, de negatie, de discrepantie, je moet er maar opkomen.”
               Verhulst kijkt mij met grote, vragende ogen aan. “U bedoelt toch niet, Die Verwandlung van Franz Kafka? Dat was helaas nog voor mijn tijd.”
               Ik voel het bloed naar mijn hoofd stijgen. Ben ik hier niet de enige die niet leest?
               Mijn vrienden lachen in koor.
               Ik stamp naar buiten, verscheur het bierviltje van dat mislukt stuk auteur en gooi de snippers in de goot. Misschien moet ik de zweep vanavond toch maar eens laten knallen.

Auteur: Ellen Kil

Ik ben met luisterboeken opgegroeid; hoe meer spanning en gruwel, hoe liever. Of het nu gaat om door acteurs voorgelezen verhalen of audiofilms vol geluidseffecten, ik vind het allemaal even boeiend. En wat is er leuker dan zelf een luisterboek te maken? Mijn debuut 'De ultieme smaaktest' ligt meteen ook als luisterverhaal in de rekken. Het maakt deel uit van een groter geheel waaraan ik nog volop aan het schrijven ben. Studies taal- en letterkunde maakten mij tot een weergaloze talenknobbel, allergisch voor taalfouten. Diverse boeken en concerten heb ik gerecenseerd, o.a. voor het KlaraFestival, Brussels Philharmonics, CJP, godeau, De Leeswelp en De Leeswolf. Als eindredacteur bij StampMedia coachte ik een jong redactieteam. Bij Radio 2 schreef ik bindteksten voor presentatoren, deed ik onderzoek naar audiodescriptie, bereidde ik interviews voor en zocht ik nieuws uit diverse invalshoeken. Schrijven zit in mijn bloed. Ik heb al één volledig manuscript geschreven dat nog wacht op een uitgever en aan nieuwe ideeën geen gebrek. De arbeidsmarkt kent voor mij weinig geheimen. Ik deed ervaring op in het onderwijs, bij diverse callcentra en in de verzekeringswereld. Momenteel werk ik als arbeidsbemiddelaar bij VDAB. Mijn werk is mijn passie. Het geeft enorme voldoening het verschil te maken, mensen op de arbeidsmarkt te motiveren en een glimlach op hun gezicht te toveren. Graag help ik werkzoekenden met sollicitatietips of een opleiding op maat. Ik heb fantastische collega's en wat is er mooier dan een job die mij ook nog eens tijd en ruimte geeft om te schrijven? Alles op deze website is van eigen makelij.

2 gedachten over “Tsundoku”

  1. Echt ongelooflijk knap hoe jij in zo’n relatief korte teksten toch heel uitgediepte karakters weet neer te zetten. Hoe fantastisch die eerste man zichzelf lijkt te vinden, terwijl hij verschrikkelijk blazé is.

  2. Ik ben het eens met Karla Tersago. Je kan inderdaad veel diepgang leggen in korte teksten waarbij je de tool: ‘show, not tell’ én daar slaag jij heel goed in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: