Mute

Een les ten huize Chloé Dyckmans. Jammer dat wij zo weinig inkijk krijgen. Wat doet zij heimelijk achter de schermen, terwijl wij ijverig schrijven? Hebben onze teksten haar zodanig bekoord dat ze ermee aan de haal is gegaan? Haar handen staan in mute, onzichtbaar, buiten beeld. Waarnaar zijn ze zo naarstig op zoek? Bladeren ze in een boek voor een volgende oefening of oefenen ze zichzelf vingervlug? Welk onbevredigd verlangen sluimert achter die doodse, sombere stilte? Misschien is onze docente met haar vriend gebroken, zoals zoveel koppels in tijden van corona. Huiselijk geweld schuilt in de kleinste hoek. Een zwart scherm is al wat ik nu van haar zie. Moest de webcam haar blauw geslagen ogen maskeren die ze nu aan het bijschminken is? Of passeert een reeks thindervrienden de revue? Welk soort mens neemt ze vanavond mee naar bed? Een man of een vrouw, glad geschoren, met kinharen of een scheve snor?

“Elk lichaam is anders,” zegt ze. “Het heeft een geur, een smaak, een temperatuur.”

Ik ben een leek, zij is meesteres, de ervaring heeft haar rijker gemaakt. Ik geloof niet dat ze met haar neus alleen maar in de boeken zit. De poëzie achter haar theorie is uit het leven gegrepen. Een goede leerkracht hoort wijs te zijn en wijsheid haal je niet uit boeken. Chloé Dyckmans is een goede leerkracht, dus haalt ze haar wijsheid niet uit een roman. Uit welke hand dan wel? Neemt ze onze erotische verhalen als uitgangspunt voor het echte werk? Lapt ze de regels aan haar laars en organiseert ze lockdownparty’s, seksfeestjes, gangbangs? Straks valt de politie binnen en zijn wij – brave leerlingen – ongewild getuige van een groots spektakel. Zou ze de agenten vragen om mee te spelen met hun pistolen? Ik verkneukel mij op het puntje van mijn stoel en snak naar een rondleiding in haar fantasie, haar stoutste dromen, dildo’s in alle formaten, een ei. Ik zie de schaal al breken. Misschien pulkt ze nu op handen en voeten de smurrie uit het tapis plein. De kloof is veel te groot.

 

Maar één keer dit jaar heb ik haar echt gezien. Haar handen schreeuwden om afstand. In plaats van speeksel had ze haar ontsmettingsgel gedeeld. Die eerste keer toen het allemaal nog live en onschuldig kon, toen we nog niet wisten waar die ander in zijn donkere kamertje mee bezig was. De gel voelde koud aan, slokte alle warmte op die ik in me had. Haar stemming was niet te peilen. Ik kon niet weten of ik aan de winnende of de verliezende hand was, hoe haar magische handen de kaarten hadden geschud. Haar huid was bruin getint. Een typisch kenmerk van het goede leven. Toch voelde ze ruw aan, waarschijnlijk door het vele spelen. Met eeltige vingers spoelde ze glazen water om en wij dronken gretig: de lach in haar stem, elk woord, haar kennis, een nieuw verhaal.

 

Ik stel me voor hoe die handen mij nu met even veel tederheid wassen, afdrogen, masseren. Warme, ragfijne schrijvershanden waarin ik me geborgen weet, waarin zelfs mijn kleinste ziektekiem zich nestelt. Griep, corona, kannibalisme: elke gruwelgedachte groeit uit tot meer. Haar handen slijpen, snijden, schaven me bij. Tevergeefs. In elke lijn lees ik een toekomst, haar naam, een boek dat in me brandt. Op haar oude dag zal ze naar haar lege armen staren: op de linker pink een litteken van vroeger, rechts een gapend gat dat ze zelf had gevoed. Was ze maar nooit zo naïef geweest.

Auteur: Ellen Kil

Ik ben met luisterboeken opgegroeid; hoe meer spanning en gruwel, hoe liever. Of het nu gaat om door acteurs voorgelezen verhalen of audiofilms vol geluidseffecten, ik vind het allemaal even boeiend. En wat is er leuker dan zelf een luisterboek te maken? Mijn debuut 'De ultieme smaaktest' ligt meteen ook als luisterverhaal in de rekken. Het maakt deel uit van een groter geheel waaraan ik nog volop aan het schrijven ben. Studies taal- en letterkunde maakten mij tot een weergaloze talenknobbel, allergisch voor taalfouten. Diverse boeken en concerten heb ik gerecenseerd, o.a. voor het KlaraFestival, Brussels Philharmonics, CJP, godeau, De Leeswelp en De Leeswolf. Als eindredacteur bij StampMedia coachte ik een jong redactieteam. Bij Radio 2 schreef ik bindteksten voor presentatoren, deed ik onderzoek naar audiodescriptie, bereidde ik interviews voor en zocht ik nieuws uit diverse invalshoeken. Schrijven zit in mijn bloed. Ik heb al één volledig manuscript geschreven dat nog wacht op een uitgever en aan nieuwe ideeën geen gebrek. De arbeidsmarkt kent voor mij weinig geheimen. Ik deed ervaring op in het onderwijs, bij diverse callcentra en in de verzekeringswereld. Momenteel werk ik als arbeidsbemiddelaar bij VDAB. Mijn werk is mijn passie. Het geeft enorme voldoening het verschil te maken, mensen op de arbeidsmarkt te motiveren en een glimlach op hun gezicht te toveren. Graag help ik werkzoekenden met sollicitatietips of een opleiding op maat. Ik heb fantastische collega's en wat is er mooier dan een job die mij ook nog eens tijd en ruimte geeft om te schrijven? Alles op deze website is van eigen makelij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: