Mijn eerste reis

De eerste reis die ik maak, is een reisje naar het rustoord waar ik al jaren als vrijwilliger de dienst uitmaak. Terwijl ik met die oudjes naar het voetbal kijk, valt er veel te verdienen. In feite alles dat ze hebben. Ik sluit weddenschappen af en één uur later weten ze toch niet meer precies op welke ploeg en op welke score ze precies hebben gegokt. Was het nu nul-één of één-nul? Mijn notitieboekje zal het weten en de verplegers geven me altijd gelijk, op voorwaarde dat ik hen een procentje gun.

 

In de kantine is voor elk wat wils. Van maagdelijk groene blaadjes tot oude taarten, van uitpuilende handtasjes tot gouden kettinkjes, van postkaarten tot bankkaarten. Bewoners, personeel en bezoekers begroeten mij als een echte vriend. Ik breng de mensen naar de kerk, waar ze om vergeving smeken voor de kleinste slordigheidjes: een vergeten boodschap, een nachtje dronkenschap, een pleziertje in een vreemd bed. Ik duw hun rolstoelen vooruit, masseer zere ruggen, veeg vuile kontjes schoon als het echt moet. Ooit heb ik duizend euro gevonden in een ondergescheten onderbroek. Duizend euro. Kun je nagaan. Ik heb de stront er met plezier vanaf gekrabd.

 

Ook ik heb tijdens de coronacrisis mijn prijs betaald. Om dan nog maar te zwijgen over hoe ellendig ik mij voel. Wat is het leven somber zonder gesjoemel op het veld, zonder zwetsende pastoors die mij de hemel in prijzen, zonder een vuile kont. Die van mezelf niet meegerekend natuurlijk, alhoewel ik de laatste tijd maar heel weinig heb gegeten en bijgevolg ook minder dan ooit heb gescheten. Ik hoop dat de armsten nu naar het hiernamaals zijn gereisd. De andere wazige blikken zie ik met plezier tegemoet. Ik neem aan dat ze mij missen. Daarvan geniet ik nog het meest. Die bekrompen naïviteit na een leven vol leugens. Elke dag kom ik langs, zodat ze me nog herkennen. Ze staren door het raam, zwaaien met uitgestoken handen, hun vingers trillen, hun levenloze ogen lachen me toe. Nog even en het is zo ver: hun reis naar het hiernamaals, mijn reis om de wereld, één groot feest!

Auteur: Ellen Kil

Ik ben met luisterboeken opgegroeid; hoe meer spanning en gruwel, hoe liever. Of het nu gaat om door acteurs voorgelezen verhalen of audiofilms vol geluidseffecten, ik vind het allemaal even boeiend. En wat is er leuker dan zelf een luisterboek te maken? Mijn debuut 'De ultieme smaaktest' ligt meteen ook als luisterverhaal in de rekken. Het maakt deel uit van een groter geheel waaraan ik nog volop aan het schrijven ben. Studies taal- en letterkunde maakten mij tot een weergaloze talenknobbel, allergisch voor taalfouten. Diverse boeken en concerten heb ik gerecenseerd, o.a. voor het KlaraFestival, Brussels Philharmonics, CJP, godeau, De Leeswelp en De Leeswolf. Als eindredacteur bij StampMedia coachte ik een jong redactieteam. Bij Radio 2 schreef ik bindteksten voor presentatoren, deed ik onderzoek naar audiodescriptie, bereidde ik interviews voor en zocht ik nieuws uit diverse invalshoeken. Schrijven zit in mijn bloed. Ik heb al één volledig manuscript geschreven dat nog wacht op een uitgever en aan nieuwe ideeën geen gebrek. De arbeidsmarkt kent voor mij weinig geheimen. Ik deed ervaring op in het onderwijs, bij diverse callcentra en in de verzekeringswereld. Momenteel werk ik als arbeidsbemiddelaar bij VDAB. Mijn werk is mijn passie. Het geeft enorme voldoening het verschil te maken, mensen op de arbeidsmarkt te motiveren en een glimlach op hun gezicht te toveren. Graag help ik werkzoekenden met sollicitatietips of een opleiding op maat. Ik heb fantastische collega's en wat is er mooier dan een job die mij ook nog eens tijd en ruimte geeft om te schrijven? Alles op deze website is van eigen makelij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: