Ik zeg hallo

“Blinde kinderen zouden beter dood kunnen zijn.”

Een oude man sprak die woorden zonder blikken of blozen uit. Niemand morde. Niemand zuchtte. Niemand hief zijn hand op ten teken dat die oude zak moest zwijgen. Niet één deed zijn mond open om mij te verdedigen. Zelfs mijn beste vriend niet. Een slappe lul was hij op dat moment. Ik mocht hier niet zijn. Ik was hier niet welkom en hij zweeg. Mijn binnenste schreeuwde van onrecht. Waarom ik niet en zij allemaal wel?

 

Het heeft me moeite gekost, maar uiteindelijk heb ik mijn plekje gevonden. Op de werkvloer, in het leven, in de stad waar ik woon. Ik ben zelfstandiger dan de meeste ziende mensen die ik ken, slimmer ook. Niet dat ik mezelf daarom beter voel dan de rest, maar waarom ik niet en zij wel?

 

Ik voelde me een stipje, klein en weerloos, als een stuk afval in de vuilnisbak gekeild. Ik had moeten rechtstaan op mijn stoel, moeten schreeuwen zo hard als ik kon, maar een onzichtbare hand kneep mijn keel dicht. Ik was bang voor nog meer woorden die me zouden breken, bang om te huilen in die klinisch kille zaal. Ik had die arts willen zeggen dat hij met zijn zieke ideeën beter niet geboren had mogen zijn, dat Hitler niet meer ver weg was. Maar ik zweeg en ik bleef zwijgen. Zo stomverbaasd was ik. In die hele zaal vol wetenschappers, vol mensen die mij moesten verzorgen en genezen, op mijn oude dag, als ik kanker kreeg, in die hele zaal was er niet één die het voor me opnam.

 

Het enige wat ik zei, was een mager en zacht hallo. Hallo, hier ben ik. Hallo, ik zal er altijd zijn of je dat nu fijn vindt of niet. Hadden mijn ouders een ander kind gewild? Ik weet wel zeker van niet. Ik ben een buitenbeentje, doorbreek de routine, laat de mensen lachen. Wat zou de wereld saai zijn zonder mij.

Auteur: Ellen Kil

Ik ben met luisterboeken opgegroeid; hoe meer spanning en gruwel, hoe liever. Of het nu gaat om door acteurs voorgelezen verhalen of audiofilms vol geluidseffecten, ik vind het allemaal even boeiend. En wat is er leuker dan zelf een luisterboek te maken? Mijn debuut 'De ultieme smaaktest' ligt meteen ook als luisterverhaal in de rekken. Het maakt deel uit van een groter geheel waaraan ik nog volop aan het schrijven ben. Studies taal- en letterkunde maakten mij tot een weergaloze talenknobbel, allergisch voor taalfouten. Diverse boeken en concerten heb ik gerecenseerd, o.a. voor het KlaraFestival, Brussels Philharmonics, CJP, godeau, De Leeswelp en De Leeswolf. Als eindredacteur bij StampMedia coachte ik een jong redactieteam. Bij Radio 2 schreef ik bindteksten voor presentatoren, deed ik onderzoek naar audiodescriptie, bereidde ik interviews voor en zocht ik nieuws uit diverse invalshoeken. Schrijven zit in mijn bloed. Ik heb al één volledig manuscript geschreven dat nog wacht op een uitgever en aan nieuwe ideeën geen gebrek. De arbeidsmarkt kent voor mij weinig geheimen. Ik deed ervaring op in het onderwijs, bij diverse callcentra en in de verzekeringswereld. Momenteel werk ik als arbeidsbemiddelaar bij VDAB. Mijn werk is mijn passie. Het geeft enorme voldoening het verschil te maken, mensen op de arbeidsmarkt te motiveren en een glimlach op hun gezicht te toveren. Graag help ik werkzoekenden met sollicitatietips of een opleiding op maat. Ik heb fantastische collega's en wat is er mooier dan een job die mij ook nog eens tijd en ruimte geeft om te schrijven? Alles op deze website is van eigen makelij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: