Het laatste oordeel

(We zien een ziekenhuisbed met stoelen eromheen. In het bed ligt een vrouw met beademingsapparatuur, hartslagmeter en allemaal slangetjes aan haar lijf. Ze lijkt op een levend lijk: spierwit, bewegingloos, stokoud, gerimpeld. Je hoort haar rasperige ademhaling en het piepen van de hartslagmeter, het hart dat soms versnelt en vertraagt. Ze rochelt en kucht af en toe, maar zegt niets. Op haar nachttafeltje staat een antieke vaas uit de 18de eeuw. Een Japanse glazen tuinvaas in de vorm van gestileerde lotusbladeren. In de vaas hangen verwelkte chrysanten. Op witte, houten stoelen rond het bed zitten drie mensen: Arno (een tandeloze neger met slissende s, Afrikaans accent en gespierde armen vol tatoeages), Pierre (een deftige heer in kostuum met Timberlands, een aktentas en een pruik waaronder een skinhead verborgen is) en Anna (een non in lang gewaad met een paternoster). Anna bidt, Pierre kijkt naar de klok en Arno drinkt een Duvel.)

Pierre: Als ze maar snel dood valt. Dat ziekenhuis kost stukken van mensen.

Arno (lachend): Straks moet je nog dokken.

Pierre: Nu al. Er staat niets meer op haar rekening.

Arno: Hoe kan dat? Dat oude mens zat toch altijd thuis? Waaraan heeft ze het uitgegeven?

Pierre: Aan ons Anna.

Anna: Aan de kerk.

(Arno steekt zijn middelvinger op in de richting van Anna.)

Arno: Het enige wat nog flink wat duiten opbrengt, is die mottige vaas daar.

Pierre: Binnenkort is die van mij.

Arno: Nee, van mij.

Anna: Hoe durven jullie. Ons ma is nog niet dood en jullie verdelen de erfenis al.

Pierre: Plagen mag toch nog? Jij kunt echt niets verdragen.

Anna: Jij bent echt wreed. Ons ma kan zich niet eens verweren.

Pierre (lacht): Ja, ze ligt hier als een plantje in bed. Een verlept lotusblad. Een verwelkte chrysant. Toch toepasselijk om dan over die vaas te beginnen.

Anna: Hou op. Straks hoort ze je nog.

Arno: Ons ma is al wel meer gewoon.

Pierre: Ons ma? Mijn ma. En die van Anna. Vuile vreemde die je bent. Het is jouw ma niet eens. Die van jou ligt ergens in Kongo onder de grond te rotten en te stinken.

Anna: Zo praat je niet tegen je broer.

Pierre: Die kakkerlak is mijn broer niet!

(De ziekenhuisdeur opent en Joris komt binnen. Hij draagt een verwijfde handtas, een wijde rok met glitters en roze hakken. Zijn lange, geblondeerde haar zit in een vlecht.)

Joris (snikkend met droge ogen): Dag mamaatje.

Pierre: Daar. Onze pot komt ook nog eens langs, nu ons moeder op sterven ligt. Voor het geld…

Anna (drukt Joris bijna plat): Wat ben ik blij je te zien, broer.

Joris (hoestend en naar adem happend): Ik ook.

Arno: Je liegt dat je zwart ziet.

Anna: Arno!

Joris: Was me dat even schrikken van ons ma. Hoe is het gebeurd?

Pierre: Slaappillen. Depressief natuurlijk.

Arno: Omdat jij mijn tanden eruit geklopt hebt.

Pierre: Omdat onze jeannette hier zich nog altijd als vrouw te kakken zet.

Anna: Geen ruzie waar ons ma bij ligt. Daar kan ze niet tegen.

Arno: Weet je waar ze niet tegen kan? Dat jij haar geen kleinkinderen geeft!

Pierre: Jij dan wel met die slappe lul van jou? Groot geschapen, noemen ze die zwartzakken dan.

Anna: Genoeg! Straks draait ze zich nog om in haar graf.

(Stilte.)

Anna: Laat ons bidden.

Joris: Dat ze mij na al die jaren aanvaardt zoals ik ben.

Pierre: Dat ze je na al die jaren vergeeft om wie je bent!

Anna: Ze hoopt nog steeds dat je geneest.

Joris: Ik? Genezen! Ik ben niet…

Anna: Ssst. (Ze vouwt haar handen. Joris volgt haar voorbeeld.) Onze Vader, die in de hemelen zijt, geheiligd zij Uw naam. Uw Rijk Kome, Uw wil geschiede op aarde als in de hemel. En geef mij nu die dure vaas…

Pierre: Wil jij ook nog die vaas? En dan moet ik zeker nu je schulden vergeven? Vergeet het, stuk schijnheiligheid!

Anna: Hè? Wat?

Pierre: Ik heb recht op die vaas.

Anna: Denk jij nu aan niets anders dan aan die vaas? Ik vraag de heer om dagelijks brood en jij begint ineens over…

Arno: Jij begon.

Anna: Nietes!

Arno: Welles!

Anna (schreeuwt): Nietes!

Pierre: Ik heb er altijd mooie bloemen in gezet.

Anna: Die lelijke chrysanten komen zelfs in het klooster niet binnen.

Arno: Je hebt ze zeker van het kerkhof gepikt?

Pierre: Ja en? Die lijken hebben er toch niets meer aan.

Anna: Oh mijn God!

Pierre: Ik deed hier alles voor ons ma.

Arno: En ik dan? Elke dag blonk ik dat wangedrocht van de jaren stilletjes op, omdat dat ouwe mens het zo wilde. Alleen daarvoor heeft ze mij geadopteerd. In plaats van studeren moest ik dat rotding afstoffen.

Pierre: Laat me niet lachen. Straks is het nog ons ma haar schuld dat je van het OCMW leeft.

Arno: Ik word al van jongs af gediscrimineerd. Wat moet jij nu met een Japanse vaas, racist!

Pierre: Verkopen! Aan een rijke stinkerd met een chique villa. Daar staat die vaas stukken beter dan in dat krot van jou. Tussen al die rommel.

Arno: Je hebt weer poen nodig voor coke. Ja, dat is het. Junkie!

(Pierre slaat Arno in het gezicht.)

Anna: Stop met vechten! Het heeft geen zin. Want die vaas is van mij. Ze gaat van moeder tot dochter. Dat is de traditie. Al generaties lang!

Pierre: En aan wie dacht jij die vaas dan door te geven? Aan ’t kindeke Jezus misschien?

(Moeder springt overeind, trekt met haar ene hand de pruik van Pierres hoofd, met haar andere de paternoster uit Anna’s handen. Ze spuwt Arno in het gezicht.)

Moeder: Jullie moesten je schamen.

(Anna gilt. De andere drie zitten stil, in doodsangst.)

Moeder (schor en hees): Die vaas is voor onze Joris.

Joris: Dank je wel, moedertje. Ik zal er zorg voor dragen.

Moeder: Zo heeft ons moemoe het gewild, lieve meid.

Arno: Geen wonder. Hij kwam elke week bij haar langs. Als enige. De erfenisjager.

(Nu huilt Joris echt, van ontroering en geluk, met een glimlach om zijn mond. Hij negeert Arno, omhelst zijn moeder en geeft haar een zoen.)

Joris: Ooit zal ik die vaas aan mijn dochter geven. Dat beloof ik.

Anna: Wauw! Een dochter. Het wonder is geschied.

Pierre: Ach ma. Dat geloof je nu toch zelf niet!

(Moeder steekt een arm uit in de richting van Joris. Daarbij stoot ze de vaas om die aan diggelen valt. Chrysanten, waterdruppels en scherven vliegen in het rond, spatten over de vier kinderen heen. Joris snijdt zich als hij in tranen de scherven opraapt. Bloed stroomt uit zijn vinger en kleurt de witte tegels vuurrood. Achter zijn rug grijnst moeder. Ze draait zich nog eens om en sluit de ogen. De hartslagmeter en het beademingsapparaat vallen stil. Het doek schuift dicht. Op het gordijn staat Joris geportretteerd, gearmd met zijn Japanse vriend en diens dochter. Als achtergrond zien we een Japanse tuin vol vazen met bloemen van alle kleuren.)

Auteur: Ellen Kil

Ik ben met luisterboeken opgegroeid; hoe meer spanning en gruwel, hoe liever. Of het nu gaat om door acteurs voorgelezen verhalen of audiofilms vol geluidseffecten, ik vind het allemaal even boeiend. En wat is er leuker dan zelf een luisterboek te maken? Mijn debuut 'De ultieme smaaktest' ligt meteen ook als luisterverhaal in de rekken. Het maakt deel uit van een groter geheel waaraan ik nog volop aan het schrijven ben. Studies taal- en letterkunde maakten mij tot een weergaloze talenknobbel, allergisch voor taalfouten. Diverse boeken en concerten heb ik gerecenseerd, o.a. voor het KlaraFestival, Brussels Philharmonics, CJP, godeau, De Leeswelp en De Leeswolf. Als eindredacteur bij StampMedia coachte ik een jong redactieteam. Bij Radio 2 schreef ik bindteksten voor presentatoren, deed ik onderzoek naar audiodescriptie, bereidde ik interviews voor en zocht ik nieuws uit diverse invalshoeken. Schrijven zit in mijn bloed. Ik heb al één volledig manuscript geschreven dat nog wacht op een uitgever en aan nieuwe ideeën geen gebrek. De arbeidsmarkt kent voor mij weinig geheimen. Ik deed ervaring op in het onderwijs, bij diverse callcentra en in de verzekeringswereld. Momenteel werk ik als arbeidsbemiddelaar bij VDAB. Mijn werk is mijn passie. Het geeft enorme voldoening het verschil te maken, mensen op de arbeidsmarkt te motiveren en een glimlach op hun gezicht te toveren. Graag help ik werkzoekenden met sollicitatietips of een opleiding op maat. Ik heb fantastische collega's en wat is er mooier dan een job die mij ook nog eens tijd en ruimte geeft om te schrijven? Alles op deze website is van eigen makelij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: